Süddeutsche Zeitung | München 

De legende wil dat toen in 1634 de builenpest woedde in het kleine Beierse dorpje Oberammergau de inwoners zich wanhopig tot God richtten en Hem beloofden elk decennium een passiespel te zullen opvoeren als Hij de epidemie liet eindigen. Vanaf dat moment stierf niemand meer aan de zwarte dood en sindsdien spelen ze elke tien jaar het leven van Jezus Christus na in een speciaal daarvoor gebouwd theater. Hoe zullen alle godsvruchtige fans de duivelse ironie verklaren dat het dit jaar niet doorgaat uit angst voor een besmettelijke ziekte waarvan het dorp destijds werd verlost?

Dit verhaal begint op de eerste dag dat de mannen van Oberammergau zich niet meer mogen scheren. En eindigt op de dag dat ze dat wel weer mogen. Een periode van 378 dagen: de voorbereidingen voor het evenement dat hier elke tien jaar plaatsvindt, nemen ruim een jaar in beslag.

Maar daarna volgt niet de geplande uitzonderingstoestand in het dorp, maar de uitzonderingstoestand in de hele wereld, een situatie waar niemand zich op heeft kunnen voorbereiden. Zelfs de mensen van Oberammergau niet.

Eerste bedrijf: de samenkomst 

6 maart 2019. De niet-scherenverordening gaat van oudsher in op Aswoensdag van het jaar vóór de passiespelen. Zo hebben de mannen die meespelen voldoende tijd om vóór de langverwachte première een serieuze baard te laten staan. Zo een als Jezus en zijn leerlingen misschien ook hebben gehad. Ook de vrouwen laten hun haar lang groeien. Aan de kapsels kun je al snel zien wie wel en wie niet meedoen aan de passiespelen, de wereldberoemde opvoering van de laatste zes dagen uit het leven van Jezus, die van het dorp in Opper-Beieren elke tien jaar één gigantische toneelfamilie maakt. En dat allemaal vanwege een gelofte van bijna 400 jaar geleden.

Ooit, toen in Europa de pest woedde, richtten de mensen van Oberammergau zich in hun wanhoop tot de Lieve Heer en beloofden hem een passiespel als hij hen maar van deze verschrikkelijke plaag zou verlossen. De legende wil dat na deze gelofte geen enkele inwoner meer aan de zwarte dood overleed. En dus spelen ze sinds 1634 de passie, inmiddels in een speciaal daarvoor gebouwd theater en in een wat bedaarder ritme van eens in de tien jaar. Alleen mensen die in het dorp zijn geboren of er al meer dan twintig jaar wonen, mogen meedoen.

De mensen die Jezus spelen, komen uit Oberammergau, net als de decorontwerpers, de kleedsters, het koor, het orkest en de kaartjescontroleurs. Regisseur is Christian Stückl, 58, een Oberammergauer in hart en nieren. Hij is hier in een hotel opgegroeid en hoorde als kind de volwassenen over de passie discussiëren. Hij is opgeleid als houtsnijder, maar tegenwoordig is hij regisseur en intendant bij het Münchner Volkstheater.

Volgens het Spielrecht moet hij als regisseur iedereen die wil meedoen ook onderdak bieden. Van de 5500 inwoners doen er bijna 2500 mee, de meeste op het toneel, maar ook veel achter de coulissen. Wie uit het dorp is verhuisd, komt voor de passiespelen terug. Wie er nog woont, organiseert zijn leven rond de passie. Een keer overslaan is onvoorstelbaar. Net zoals het onvoorstelbaar is dat de spelen niet zouden doorgaan.