Die Welt | Berlijn

Het moet afgelopen zijn met levensveranderende yogaretraites op Bali en designhotels voor de perfecte Instagramfoto, vindt blogger Inna Hemme. Laten we weer gaan reizen omwille van het reizen.

Zoals ongeveer iedere vakantieganger probeer ik me voor te stellen hoe onze eerste reis eruit zal zien als de coronamaatregelen langzamerhand worden opgeheven. Zouden we veranderd zijn? Zouden we meer genieten, of zouden we juist bang zijn om in een vliegtuig te stappen?

Misschien helpt het om even terug te kijken voordat we antwoord geven. Ik vond altijd al dat je de behoeftenpiramide van Maslow heel goed kunt toepassen op vakanties. De afgelopen decennia zijn de meesten van ons steeds hoger deze piramide in geklommen. Ik ook. Ter verduidelijking: helemaal onder in de piramide vind je, zoals je weet, de meest elementaire behoeften: eten, drinken, een dak boven je hoofd. En dat is exact wat ik me twintig jaar geleden bij een vakantie voorstelde. Verder niets.

Mijn ouders en ik reden wekenlang door Siciliaanse dorpjes; met een bord verse gegrilde sardines en een bed als de zon was ondergegaan waren we volmaakt gelukkig. Soms konden we niets anders vinden dan een louche hotel met rode neonletters. ‘Als we maar ergens kunnen slapen,’ zei mijn vader dan, en mijn moeder haalde twee schone lakens uit haar koffer en legde die op het bed. De volgende dag gingen we op het eerste het beste strand in de zon liggen. Ik las weleens iets voor uit een reisgids die onder de zonnebrandolie zat, maar hoogstens vijf alinea’s later waren mijn ouders al in slaap gevallen.

Zelfverwerkelijking

Of het strand in de top 10 van het eiland stond? Geen idee. Of de vakantie ons als gezin dichter bij elkaar bracht? Geen idee. We namen een flinke slok van iets ijskouds en haalden onze schouders op. Ook zonder die vragen te beantwoorden was het mooi. Als student ging ik voor het eerst de oceaan over. Tien jaar geleden. Ik zat uitgerekend in het inmiddels überhippe Tulum, in Mexico, en dat liet me totaal onverschillig. Of het bij de toentertijd beste vakantiebestemmingen voor millennials hoorde?

Of mijn hotel me qua ‘hippie chic’ een niveau hoger bracht? Geen idee. Mijn kamer kostte 5 dollar en bestond uit twee haken voor de hangmat die ik zelf had meegebracht. Tegenwoordig kun je in Tulum voor 5 dollar nog geen tandenstoker krijgen.

Toch was ik op dat moment al één of misschien zelfs wel twee treden omhooggeklommen op mijn behoeftenpiramide. Want behalve fysiologische behoeften en de behoefte aan veiligheid kwamen er ook steeds meer sociale behoeften bij.

Binnen twee dagen was ik uitgenodigd op vijf Mexicaanse bruiloften en voelde ik me net Don Corleone. Bovendien had ik bij het snorkelen ontdekt dat de onderwaterwereld me erg interesseerde. Toen ik vertrok, kon ik zeven soorten koraal in vier talen opnoemen. Nooit meer op vakantie zonder rif, dacht ik. En daar waren ze, de eerste signalen van individuele behoeften. Wat er daarna gebeurde, na de universiteit, toen ik als reisjournalist werkte, werd achteraf gezien steeds merkwaardiger. Ik had de vijfde trede van de behoeftenpiramide bereikt, die van de zelfverwerkelijking.

Zelfverwerkelijking mag in het dagelijks leven iets moois zijn, maar als je op reis bent? Ik ontdekte steeds meer trends die ik lachwekkend vond. Op reis gaan moest opeens een diepere betekenis hebben, iets spiritueels, het moest je leven veranderen.