The Wire  | New Delhi

Indiase arbeidsmigranten die door de coronamaatregelen terug zijn gekeerd naar hun dorpen, komen in schrijnende armoede terecht. ‘Elke week vraagt de geldschieter ons de lening af te lossen. Ik zeg steeds dat ik geen baan heb. Maar hij luistert gewoon niet.’

Bajuram Marandi heeft geluk gehad, vindt hij zelf. Een paar dagen voordat op 24 maart de lockdown in India van kracht werd, kon hij nog vertrekken uit Bangalore, waar hij de afgelopen twee jaar als bouwvakker had gewerkt, en terugkeren naar zijn dorp in de deelstaat Odisha. De 34 jarige Marandi, die tot de Santhal-stam behoort, komt uit het dorp Kendugadi in het subdistrict Khunta. Hij is blij dat hij niet vast is komen te zitten in Bangalore, zoals zoveel andere arbeidsmigranten, maar hij is de eerste om toe te geven dat ‘het leven niet meer is wat het was’.

Zijn zorgen stapelen zich op. ‘Overheidsfunctionarissen zeggen dat we thuis moeten blijven,’ vertelt hij. ‘Maar onze kinderen moeten eten. Mijn vader is suikerpatiënt, hij heeft zijn medicijnen nodig. Er is hier geen werk, waar moeten we van leven?’ Hij en zijn vrouw hebben twee zoons en een dochter. Zijn ouders wonen bij hem in.

Medicijnen

Marandi’s vader Sahadev maakt zich ook zorgen. ‘We zijn blij dat Bajuram bij ons is. Maar we zijn ook bang. Hoe moeten we leven zonder zijn inkomen? Als er geen geld is, waarvan moet ik dan de medicijnen betalen die mijn diabetes onder controle houden?’

Marandi is niet de enige die in dit soort omstandigheden verkeert. De 46-jarige Rabi Mankadia (die behoort tot de Mankadia-stam) uit het dorp Dengam, ook in Khunta, zit in hetzelfde schuitje. Hij werkte sinds 2016 als timmerman in een fabriek in Old Delhi. Een dag voordat de treinen in Odisha stil kwamen te staan, in de derde week van maart, reside hij terug naar Odisha. Zijn vader had hem geld voor een treinkaartje gestuurd.

Mankadia zit klem. ‘Elke week vraagt de geldschieter de rente te betalen voor de lening die ik vorig jaar bij hem heb afgesloten. Ik zeg steeds dat ik geen baan heb, dat ik geen geld heb. Maar hij luistert gewoon niet.’

Hij had het geld geleend om zijn huis te repareren. Nu de lockdown steeds langer duurt en zijn werkloosheid dus ook, vraagt Mankadia zich af hoe hij die lening moet terugbetalen. Daar komt nog bij dat zijn zusje in september gaat trouwen. ‘Waar moeten we het geld voor de bruiloft vandaan halen? Naveen sarkar (de regering van deelstaatpremier Naveen Patnaik) zou ons moeten ondersteunen.’