360 | Amsterdam

Terugblikken kan geruststellend zijn. Misschien zelfs wel bezwerend. Het leed is volbracht, die misère is achter de rug, of juist het omgekeerde, kijk nou hoe schit-te-rend dat toen was. Wat hadden we het goed. Of dat alles bij het oude is gebleven. Kan ook nog. Vraag 54 correspondenten hoe ze het hoogtepunt van het covid-19-huisarrest hebben ondervonden, en je krijgt evenveel verschillende impressies.

Hé, dat is toevallig, laat het Zwitserse tijdschrift Reportagen dat nou precies hebben gedaan. Uit 35 landen vlogen de persoonlijke verhalen naar de redactie in Bern. Vertaald uit onder andere het Farsi, Chinees, Spaans, Duits, Engels, Frans, Grieks, Hongaars, Zweeds vonden zij een tweede huis in Nederland. Zo gastvrij zijn we hier. Op papier dan.

We lezen hoe er in Spanje geen bleekmiddel en pizza’s meer te krijgen waren. Hoe de Tsjechen zich vooral om de voorraad bier bekommerden. We zien een generatiestrijd ontstaan, zijn plaatsvervangend blij met de ongehavende tepel van een jonge moeder en wentelen ons welwillend in argeloze onschuld en koppig optimisme. Van toen. Toen het misschien allemaal zo’n vaart nog niet zou lopen en applaudisseren voor de zorg en voor elkaar enorme saamhorigheid bracht. Toen de haves huisarrest als een meditatief moment zagen. En ‘reset’, ‘pauze’, ‘pas op de plaats’ of ‘bezinning’ de nieuwe lockdownwoorden werden.

Eerst nog even op vakantie en de kop in het zandstrand steken

Ondertussen gaat het publieke debat over belangrijke zaken als het institutioneel racisme, is de versoepeling van het huisarrest overal gaande en zijn de rokende puinhopen in eigen en ’s werelds economie nog niet te overzien.

Wie wil dat trouwens. Eerst nog even op vakantie en de kop in het zandstrand steken van… O nee, we zouden toch alleen maar noodzakelijk blijven vliegen? Het was toch een wake-upcall?

Reizen schijn je trouwens heel goed te kunnen doen zonder maar een kilometer af te leggen. De Japanse geniale animator Hayao Miyazaki droomt altijd dat hij boven een stad zweeft. Zelfs als hij wakker is. Hoewel de meeste fantasieën met de leeftijd meer grondgebonden schijnen te worden. Nee, echt beperkt zullen de Duitse globetrotters zich voelen, die volgens Max Scharnigg van de Süddeutsche Zeitung altijd in de klaar-om-te-vliegenhouding staan en niet gewend zijn dat hun reiskoorts in plaats van een gewoonterecht opeens aanstootgevend kan zijn. Hoe we er toch in slaagden lokaal tot de meest ontspannen versie van onszelf te geraken, daar blikken we dan na de zomer weer op terug.

Katrien Gottlieb
[email protected]