Vanity Fair | New York

Op surfer mum Courtney Adamo’s Instagramfeed, die bijna geheel bestaat uit foto’s van haarzelf, haar prachtige kinderen en haar fotogenieke vriendinnen, onveranderlijk gekleed in gekreukelde linnen kleren in aardetinten, lijkt het leven niet zozeer een oneindige vakantie, als wel een oneindige reisreportage. Is er ook een schaduwkant?

Courtney Adamo’s minimalistische keuken vol vintage houten meubelen is fantastisch, maar dat weet je al als je haar volgt. Haar huis behoort tot de eerste huizen die ooit in het historische stadje Bangalow in New South Wales werden gebouwd en is misschien wel het meest bekeken huis van Australië. Met zijn paneelkastdeurtjes, houten krukken, glazen weckpotten vol gedroogde etenswaren, aanrechtbladen van Blanc Marble (‘ietsje duurder dan Carrara’, vertelt ze in een blogpost over de verbouwing van haar keuken, ‘maar we zijn zo blij dat we het gedaan hebben’), Chelsea-hanglampen van Dunlin (669 dollar per stuk), SMEG-koelkast (2870 dollar), Lacanche-oven en -kookplaat (‘het fornuis van mijn dromen’, ongeveer 10.000 dollar), kan de keuken zo zijn weggelopen uit ‘Het kleine huis op de Trustfonds-prairie’. Adamo (@courtneyadamo, 264.000 Instagramvolgers) is een family lifestyle micro-influencer, wat, als je dat nog niet wist, een echt beroep is.

Adamo begon haar Instagramaccount in 2011 om foto’s van de kinderen met haar familie te delen. Ze wist niet dat haar account openbaar was, tot ze voor het eerst een reactie van een vreemde kreeg. Nu zit ze op een kwart miljoen volgers, maar gaat nog op dezelfde manier te werk. Nog steeds ziet ze haar feed als haar ‘persoonlijke ding’. Toch is er iets aan de eindeloze stroom foto’s – met altijd hetzelfde palet van beige, wit, oker en poederig roze, de op elkaar afgestemde kleren, het gestylde leven, de gesponsorde content, de kinderen als een soort hedendaagse Von Trappjes – waardoor het allemaal één grote reclamecampagne lijkt. Maar waarvoor? Voor kinderen? Goede genen? Goede smaak? Geluk hebben? In de commentaren willen haar fans weten hoe ze haar huis zo smetteloos houdt met vijf kinderen. (En het ís smetteloos.) Ze willen weten welk haarproduct ze gebruikt. Ze willen weten waar ze die jurk vandaan heeft, die kleur verf, die schoenen, dat leven. Ze willen weten wat haar geheim is.

Kruidenthee

Een regenachtige mogen op de laatste schooldag voor de paasvakantie, en Adamo, die Amerikaanse is maar al Australisch begint te klinken, zet thee: Earl Grey voor mij en kruidenthee voor haar tweejarige zoon Wilkie. Haar voorkomen – diep gebruind, opgestoken haar, geen make-up, chic-slobberig, havermoutkleurig vest van het Spaanse gebreide kledingmerk Babaà, blote voeten – is ontspannen, toch lijkt er niet helemaal met haar hoofd bij. Wilkie kruipt rond over de ontbijtbar, terwijl hij uit een porseleinen beker drinkt. Elke keer als hij die neerzet, verwacht ik dat de beker aan stukken gaat. Die beker heeft vier broertjes en zusjes overleefd, vertelt Adamo me, en zal hem ook wel overleven. Want Wilkie, wiens hele leven, inclusief zijn thuisgeboorte, online is vastgelegd, heeft een ‘ouderwetse kindertijd’: geen schermen, en absoluut geen plastic.

‘Hoe is het om steeds met je gezin te werken? Is dat moeilijk?’ vraag ik.

‘Nog meer thee?’ vraagt Wilkie, en hij houdt zijn beker omhoog.

‘Geen thee meer, schatje. Nee. Nee, we zijn allemaal klaar. Het is op. Wil je een beetje yoghurt?’

‘Ja,’ zegt Wilkie.

‘Ja graag, mama,’ zegt zij.

‘Ja graag,’ zegt Wilkie. ‘Ik vind yoghurt lekker.’

‘Je vindt yoghurt lekker, hè?’ zegt zij. Dan, tegen mij: ‘Wat vroeg je?’

‘Hoe je het vindt om met je gezin te werken.’

‘Ik weet het niet. Ik vind het heerlijk. Ik ben dol op mijn gezin. En ze snappen wat ik doe. Gisteren, toen mijn kinderen uit school kwamen, zei ik: “Jongens, Millie is er. Ik heb gezinsfoto’s nodig.”’ Ze heeft het over lifestylefotograaf en vriendin Amelia Fullarton (@ameliafullarton, 50.000 volgers). ‘Millie is er!’ zegt Wilkie.

‘Ja, Millie wás er, hè?’ Ze lacht tegen hem. ‘Gisteren.’

‘We hadden foto’s nodig voor het project waar ik mee bezig ben,’ gaat ze verder. ‘En dan snappen ze gewoon wat ze moeten doen, en doen ze het.’