The Atlantic | Washington D.C.

Al vijf jaar voert Karthic Thallikar uit Arizona zijn strijd tegen het gezoem dat datacentra in zijn buurt verspreiden, het soort laagfrequente ruis van de technologische revolutie waar nog nauwelijks regelgeving over bestaat. Bianca Bosker volgde zijn eenzame odyssee en verdiepte zich in onze moeilijke relatie met geluid, waar we in de moderne wereld steeds minder aan ontkomen.

» Hier leest u dit verhaal op Blendle

Eind 2014, in de tijd dat hij nog graag een wandeling maakte in zijn eigen buurt, hoorde Karthic Thallikar het geluid voor het eerst.

Hij woonde sinds twee jaar met zijn vrouw en twee kinderen in de buurt Brittany Heights in Chandler, Arizona, in een taupe-kleurig huis van twee verdiepingen, waar Thallikar al tijdens de eerste bezichtiging verliefd op was geworden. Het hoge plafond gaf het iets ruims en sjieks, er was een speeltuin om de hoek en hun buren waren vriendelijke, hoogopgeleide mensen die in de autobusiness zaken, bij Intel werkten of les gaven aan de plaatselijke middelbare school. Thallikar vond het prachtig dat hij vanaf de oprit kon uitkijken over het hooiland en de woestijnstruiken van Gila River Indian, en de zigzaggende roze contouren van het Sierra Estrella-gebergte kon zien. Tot voor kort had het land rondom Brittany Heights vooral bestaan uit landbouwgrond en er lag nog een lappendeken van alfalfavelden grenzend aan braakliggend terrein dat was begroeid met mesquitebomen, waar de coyotes tussendoor scharrelden.

’s Avonds, na zijn werk, kwam Thallikar graag tot rust door lange wandelingen te maken door Brittany Heights, langs Musket Way, richting Carriage Lane en Marlin Drive, bijna tot aan de huizen die werden gebouwd bij San Palacio en Clemente Ranch. Het was tijdens een van die wandelingen dat Thallikar zich voor het eerst bewust werd van een laag, monotoom gezoem, als een blender in de verte. Het was irritant, maar hij besteedde er niet te veel aandacht aan. Waarschijnlijk een zwembadpomp. Een paar dagen later, toen hij opnieuw aan het wandelen was, hoorde hij het opnieuw. ‘Misschien een vloerkleedreiniger?’ dacht hij. Een paar avonden later was het geluid er alweer. Het klonk een beetje als de vervormde muziek van een feestje ver weg, maar er was geen gedreun of ritme in te ontdekken. Het was één enkele, aanhoudende noot: UHHNNNGGGG. En hij besefte dat het geluid er nu elke avond was – elke avond, in elke straat. Het vergezelde hem op al zijn wandelingen, als constante, zeurende achtergrondmuziek.

Daarna begon het zich te verspreiden. Begin 2015 constateerde Thallikar dat het gezoem hem naar huis was gevolgd. Nu de zinderende hitte van de zomer in Arizona voorbij was, bracht Thallikar de milde winteravonden net als zijn buren graag buiten door: ze barbecueden, lazen, lummelden rondom hun plunge pools en dineerden in het licht van de lampjesslingers. Thallikar had een vuurkorf en zijn Adirondack-stoelen in zijn achtertuin gezet. Maar steeds als hij naar buiten ging om te koken of te lezen, was daar dat vervloekte geluid – in het weekend, in de namiddag, ’s avonds laat. Het was zeer storend en elke dag dat het voortdurende nam zijn ergernis toe. Waar kwam het vandaan? Zou het nog stoppen? Zou het erger worden? Steeds vaker bleef hij binnen.

En toen drong het door tot zijn slaapkamer. Hij had net zijn ogen gesloten om te gaan slapen toen hij het hoorde: UHHNNNGGGGG. Hij stond op en sloot het raam, maar dat maakte geen enkel verschil. ‘Op dat moment begon ik me zorgen te maken,’ stelt hij later vast. Hij probeerde met oordopjes in te slapen. Toen dat niet hielp bond hij bovendien een handdoek om zijn hoofd. En toen dat nog niet genoeg was, verhuisde hij naar de logeerkamer, waar het gebrom iets minder aanwezig was. Elke avond deed hij zijn best om met zijn oordoppen in en zijn omzwachtelde hoofd in slaap te vallen, maar het geluid resoneerde in zijn botten en hij voelde lichte paniek opkomen toen het maar door en door en door en door en door ging. Het geluid klonk nu 24 uur per dag, zeven dagen per week, als een mug die in zijn oor zoemde, maar dan harder en indringender. Hij had het gevoel dat het overal tegelijk vandaan kwam. Thallikar begon er tegenop te zien om naar huis te gaan. In de maanden die volgden begon hij zijn buurt als oorlogsgebied te ervaren. In een van zijn berichten schreef hij dat het was alsof er een ‘akoestische aanslag’ op zijn huis werd gepleegd.

Extreme daden

De eerste bekende klacht van geluidsoverlast uit de geschiedenis betreft eveneens een verstoorde nachtrust. In het 4000 jaar oude Gilgamesj-epos wordt verteld hoe een van de goden, die door het rumoer van de mensen een beetje chagrijnig was geworden en waarschijnlijk sowieso al niet zijn beste dag had, besluit om ‘de mens-heid te vernietigen’.

Geluidsoverlast – of ‘een zeer dynamische akoestische omgeving’, zoals experts het noemen – zet mensen nog altijd aan tot extreme daden als moord, vooral als iemand er in zijn eigen woonomgeving door wordt getroffen. Na herhaaldelijke pogingen om zijn luidruchtige buurman tot stilte te manen, belde een inwoner van Fort Worth in Texas, vader van twee kinderen, de politie vanwege harde muziek om twee uur ’s nachts. De politie kwam, vertrok weer, en keerde binnen een uur terug omdat de man zijn buurman drie keer zou hebben beschoten – een incident dat doet denken aan de keer dat een man uit Houston diep in de nacht het feestje van zijn buurman binnenviel en de gastheer na een handgemeen doodschoot. In New York schakelde een voormalige toerbuschauffeur die genoeg had van lawaaiige feestjes naar verluidt een huurmoordenaar in. En een man uit Pennsylvania, die los van een enkele bekeuring nooit met justitie in aanraking was geweest, lokte het stel dat boven hem woonde en met wie hij gedoe had over rumoerigheid in een hinderlaag, waarna hij eerst hen en vervolgens zichzelf doodschoot. Op het besmeurde briefje dat hij achterliet stond: ‘Can only be provoked so long before exploding’. [‘Een mens kan maar zoveel hebben voordat hij ontploft’.] Dan is er nog de man die zijn luidruchtige buren met een vuurwapen bedreigde, de man die een middelbareschoolleraar beschoot na een geschil over lawaai, de man die een moeder en haar dochter onder vuur nam vanwege zijn ergernis over de geluiden die uit hun appartement kwamen, de man die zijn huisgenoot doodschoot vanwege het bescheiden verzoek of hij ‘wat stiller kon doen’ en de vrouw die haar buurman beschoot nadat hij haar vroeg haar muziek zachter te zetten – en dat was allemaal dit jaar [in de VS].