Süddeutsche Zeitung | München 

De Duitse Pascal (niet zijn echte naam) wilde zijn grote jongensdroom najagen: piloot worden bij Lufthansa. Maar om dit te verwezenlijken moest hij op de luchtvaartschool ontgroeningsrituelen doorstaan die hij zelf ‘grensoverschrijdend’ en ‘discriminerend’ noemt. Hij ontdekt een wereld van drill-sergeanten, gedwongen dronkenschap en roze tutu’s, die door Lufthansa angstvallig verborgen worden gehouden.

» Hier leest of luistert u dit verhaal op Blendle

Een podium op een binnenplaats. Een verhoging van planken, nog geen meter hoog. Net hoog genoeg dat het publiek je goed kan zien. Er stond zo’n 150 man te joelen, grijnzende hoofden, sommigen aangeschoten, herinnert de jongeman zich. Om hem te beschermen zullen we hem in dit stuk Pascal noemen.

Hij stond op dat podium en moest moppen vertellen. Schuine moppen, daar hielden ze van. Als de menigte hem leuk vond, riepen ze: ‘Hij hoort erbij!’ Als niemand moest lachen, riepen ze: ‘Hij hoort er niet bij!’ Seconden voelden als minuten, minuten als uren. Hij had het koud. Zijn kleren waren nat van het bier dat ze steeds in zijn kraag goten. Hij zat onder het zweet omdat hij zich van iemand die zich tot drill-sergeant had benoemd en door een megafoon schreeuwde, telkens weer had moeten opdrukken. ‘Mietje!’ brulden ze, als het niet snel genoeg ging. ‘Matennaaier!’

European Flight Academy

Pascal en de twintig anderen moesten bier drinken, ad fundum, en dan over het sportterrein sprinten en bukken om de kroonkurken te verzamelen die de drill-sergeants steeds opnieuw over hen uitstrooiden. En ten slotte de finale op de binnenplaats. Hij was het liefst weggerend. Maar hij bleef.

De menigte die hem testte, waren zijn medestudenten. Zijn ze nog steeds. Toekomstige collega’s. Het podium staat op de binnenplaats van de meest gerenommeerde pilotenopleiding van het land: de European Flight Academy in Bremen, onderdeel van een dochter van de Lufthansa Group. Het instituut waar hij wordt opgeleid voor zijn droombaan. Pascal is op het podium gebleven omdat hij Lufthansa-piloot wil worden. En als je dat wilt, kun je nauwelijks om de opleiding bij de European Flight Academy heen. Als kind al ging hij in het weekend met zijn vader naar het vliegveld. Op het bezoekersterras, vliegtuigen kijken. Hij vertelt dat hij toen altijd fantaseerde hoe het zou zijn om zelf aan het stuur van een vliegtuig te zitten, de Atlantische Oceaan over, met onder hem niets dan de wolken en de zee. Hij mocht op een keer meevliegen in de cockpit, van de start tot de landing. Daarna wilde hij nooit meer iets anders. Piloot zijn, dacht hij, betekent verantwoordelijkheid dragen. Hij wilde een beroep waarin hij zelfstandig beslissingen moest nemen, en niet alleen een radertje in het systeem was. Dat stelde hij zich voor van een baan bij Lufthansa.